Margret Overdijk

De Dijk Over en verder

Jul 31

Aangeharkt

geplaatst om 20:19 in categorie  Algemeen

Print Friendly

Gisteren zag ik op facebook de foto’s die Ilvy Njiokiktjien maakte in opdracht van de New York Times van de nabestaanden van de ramp van de MH17. Er staat geen enkele nabestaande op die foto’s. De foto’s gaan over de lege plekken die de slachtoffers van de ramp achter hebben gelaten, met een klein begeleidend tekstje over het slachtoffer, verteld aan Ilvy door een familielid of vriend van het slachtoffer. Ik had me eerlijk gezegd al twee weken wat afgesloten van al het nieuws over de ramp, het greep me te erg aan. Maar omdat ik wel eens contact heb gehad met Ilvy en haar werk bewonder, bekeek ik, een beetje zonder na te denken, haar foto’s. Prachtige foto’s. Maar wat een emotionele valstrik.

Voor mijn huidige interim opdracht ben ik verantwoordelijk voor de PSHI, de psychosociale hulpverlening bij incidenten en de PSHOR, de psychosociale hulpverlening bij ongevallen en rampen in de regio. Op de vrijdag na de ramp werden we gebeld om ervoor te zorgen dat er iemand paraat zou zijn in het weekend, voor het geval een van de slachtoffers uit onze regio afkomstig zou zijn. Overbodige vraag welbeschouwd, want de PSHOR dienst staat 24-uur standby. Maar je merkte aan iedereen dat het belang voor goede nazorg gevoeld werd als een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van bijna landsbelang. Ik vond het indrukwekkend om te zien dat alle radertjes van dit PSHOR netwerk begonnen te draaien, langzaam, langzaam, maar klaar om op snelheid te komen. Bij rampen en ongevallen en zelfs bij kleine incidenten merk je pas goed wat er in ons land allemaal is geregeld aan zorg en hulp en je merkt hoe goed en degelijk dat vaak geregeld is. Mooi om daar een heel klein onderdeeltje van te zijn.

Op tv zag ik een paar dagen later de aankomst van de lichamen van de slachtoffers van de vliegtuigramp. Het zorgde ervoor dat je je echt goed ging realiseren om hoeveel mensenlevens het ging; de groep van slachtoffers werden weer individuen. Al die rouwauto’s; die enorme stoet over de snelwegen. De dag van nationale rouw. Ik was onder de indruk, zoals veel mensen. Ik was ook trots op Nederland. Maar er was nog meer; ik merkte dat ik ook een beetje keek door de ogen van de mensen in Oekraïne, de mensen die in de buurt wonen van de plaats waar het vliegtuig is neergestort. Ik zag wat zij zagen, een keurig aangeharkt land, waar alles geregeld is voor mensen die hulp en zorg nodig hebben. Hoe is de aangeharktheid van ons land bij hen binnengekomen? Ik kan me daar niet veel bij voorstellen. Zij leven in een andere realiteit, in een land in oorlog waarboven een vliegtuig uit de lucht geschoten wordt en waar ook op de grond geschoten wordt. Die mensen hebben dat vliegtuig uit de lucht zien vallen, ze hebben de brokstukken zien liggen, misschien wel in hun eigen tuin en ze ruiken nog weken de lucht van de lichamen die nog steeds daar liggen in de open lucht. Niks is aangeharkt daar. Ik vrees dat ze daar ook geen PSHOR hebben. Het een hangt vast met het ander samen.

Laat een reactie achter

Wilt u deze berichten via de email?


Zoeken