Margret Overdijk

De Dijk Over en verder

Jul 24

Succesvol implementeren en besluiten nemen.

geplaatst om 14:10 in categorie  Algemeen, EPA, GGZ, Innoveren, Zorg

Print Friendly

In mijn vorige blog gaf ik een aantal simpele richtlijnen om tot een succesvolle implementatie te komen bij veranderingen of verbeteringen. Een van de vragen die je jezelf zou moeten stellen om tot een succesvolle implementatie te komen, is de ‘waarom-vraag’. Deze waarom-vraag moet beantwoord worden vanuit cliëntperspectief, gaf ik aan. Met cliënt wordt door mij hier bedoeld, de mens die direct gebruik maakt van de geboden zorg. De waarom-vraag vanuit cliëntperspectief gaat in principe altijd over het bieden van goede kwaliteit van zorg op basis van recente wetenschappelijke inzichten. Als je bijvoorbeeld de zorg in de separeer -of tegenwoordig de ICU- wilt verbeteren, dan is het van belang om je af te vragen wat heeft je cliënt daaraan? Dit is natuurlijk een flauw voorbeeld want naar mijn idee wil niemand in een separeer zitten en zit er niemand echt te wachten op goede zorg in de separeer. Lees ook de literatuur over het effect van separeren op mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen. Alhoewel, eerlijk is eerlijk: beter goede dan slechte zorg in de separeer. Dus een beter voorbeeld: Als je iets wilt doen aan de wachtlijst voor je klinische voorziening, wat is dan de echte reden waarom je dit zou moeten verbeteren? We gaan er even vanuit dat het volume in je kliniek niet kan groeien en het aantal aanmeldingen constant is. Dan betekent het verkorten van de wachtlijst dat je grofweg twee dingen kunt doen: cliënten afwijzen of betere doorstroming in de kliniek realiseren. Een probleem in klinieken is dat hulpverleners het lastig vinden om de zorg over te dragen aan een minder intensieve vorm van zorg. Hulpverleners vinden een wachtlijst daarom vaak minder erg dan een langzame doorstroming in de kliniek. Hier kan de waarom-vraag vanuit cliëntperspectief uitkomst bieden: Waarom wil je de wachtlijst verkorten? Het antwoord zal zijn dat het niet fijn is voor cliënten die jouw zorg nodig hebben om lang te moeten wachten.  Dan is de keuze voor snellere doorstroming snel gemaakt, maar omdat dit ook een verandering is in je manier van zorg verlenen, moet je hierbij ook weer de waarom-vraag stellen. En zo kun je van cliëntperspectief naar cliëntperspectief je totale veranderproces vorm gaan geven.

Het leuke van het stellen van de waarom-vraag is, dat je daardoor ook een goed houvast hebt bij het nemen van beslissingen gedurende het veranderproces. Als je goed bedacht hebt aan welk probleem in de kwaliteit van zorg je gaat werken en wat dat je cliënten op moet leveren zodat zij beter in staat zijn om hun eigen herstel vorm te gaan geven en om hun normale leven weer op te kunnen pakken, dan kun je bij alle besluiten die je moet nemen deze motivatie gebruiken. Als je weet dat mensen het beste in hun eigen leefomgeving kunnen herstellen, dan geeft je dat een goede motivatie om de klinische opname zo kort mogelijk te houden en om een goede aansluiting te organiseren met de ambulante zorg in de keten. Je weet bij de beslissing over je meetinstrumenten om de effecten van je verandering te meten dan ook dat die meetinstrumenten wat moeten zeggen (direct of indirect) over het waarom van de verandering. Alleen doorstroomcijfers zijn dan onvoldoende, want dat zegt niet voldoende over de kwaliteitsverbetering. Je zou moeten meten of cliënten door een kortere wachttijd en een kortere opname, daadwerkelijk beter functioneren op de levensgebieden waar zij voor opgenomen werden. En ik denk dat dat je weer goede informatie oplevert over wat je tijdens je klinische zorg nog beter moet doen dan je nu doet. Zo kom je tot een proces van continue verbetering.

Laat een reactie achter

Wilt u deze berichten via de email?


Zoeken